Group Show ManSins
25 January - 08 March 2017


Almost all the domains of human life are currently dominated by the use of machines, computers, and technology in general. The question has arisen whether machines could eventually totally replace humans or whether there is a need for the right combination of human and artificial intelligence. The debate ‘humans vs. machines’ has been a topic of discussion for a long time; from the creation, in the 1950s, of the Turing test, to HAL in “2001: A Space Odyssey”, to the takeover by machines in “I, Robot”.
The twentieth century was the age of science and the age of machines.  After the Industrial Revolution, humans have got a large number of machines at their beck and call.  One could argue that, with the help of science, humans have conquered time and space. Machines have made life easier, providing rest, comfort, and infinite new possibilities. Virtually all human activities are aided and enhanced by them.
The extent to which modern life depends on machines has led to the argument that humans may have actually become slaves to the machines they need, forgetting the more spiritual and moral aspects of life. By constantly using them and depending on them, humans have, in a way, become machines themselves, existing within the confines of a dull, materialistic world. To an extent, they have become handicapped, forgetting how to use their body to work. This situation is often seen as a kind of threat, a nightmare for humanity. The attempt to create copies of machine-workers to do the work for humans may actually prove to be against human interests and may result in annihilating their very existence, revealing a great act of Sin.
It has been argued that by the end of this century highly effective robots will replace most kinds of manual labourers, service workers, and even truck drivers. Since those ‘machines’ will not have any bodily needs and could operate without food and sleep, humans would only be the back-end designers and strategists, as their inclusion would decrease productivity. Their contribution is going to be gradually replaceable as machines will take over all manual procedures. In the near future basic manual labour may vanish, apart from the domains where creativity and higher-level cognitive decision making will still be handled by humans. Artificial intelligence is evolving every day, accelerating change in the workplace.
This seems to be the best time to join the dots between big data and digital ethics, to start discussing the moral framework required to steer the evolution of digital life, and to clearly articulate the difference between our unique humanity and the rapidly evolving robotic versions of workers.
By supplying a Socratic and humanistic critique on ManSins (Machines defined as Man’s Sins) currently redefining our world, the four artists of this group make an attempt to reply to several crucial questions like the following:
Technology vs. Humanity. How will the most important discussion that humanity may ever have evolve?
Will we blindly outsource and abdicate big chunks of our lives to the global technology companies or will we reclaim our autonomy and demand a sustainable balance between technology and humanity?
How will we preserve our humanity in a world that is rapidly beginning to resemble that of a science fiction film, constantly addicted to digital operations and electronic forms?

Ilias Vasilos, with his paintings (oil on canvas), meticulously composes a series of geometric shapes and lines, using a specific technique of masquerade, creating colourful grids and repetitive patterns. In this way, he plots a system which illustrates several concepts such as space, time, continuity and discontinuity, all of which are strongly connected with mechanically created forms, continuous or interrupted, capturing snapshots of a digital world. In his project, he explores the methodology of drawing, but functions instinctively when mixing his colours. He attempts to create an illusion caused by the complete occupation of our world by technology.

Christoforos Doulgeris photographs machines out of commission, whose practical role has been replaced to some extent by that of being on display. Removed from the chain of production, these machines appear in an autonomous role, being for the first time protagonists on a pedestal, staged by the photographer among perishable materials in the space that hosts them. The photographer examines the concept of time as bringing the machines ‘back to life’ and extending their operation a bit further. The volumes and mechanical parts are reworked and elevated into monuments. On the one hand, these monuments are linked to past human life and experience, and on the other hand they attest the human capacity for creation. In art’s struggle to create, the role of man is as unquestionably decisive as that of the machines which transmute, evolve and ultimately cease to exist, succumbing to technological requirements. Just like people, these machines constitute part of the history of social reality.

Antonis Kapnisis, in his paintings (acrylics on paper), attempts to transmit the effect of an infinite path, of a journey without end, communicating the impossibility of retrieval, exploring the control of human existence, searching but at the same time ignoring the rules, living in constant conflict and facing the challenge of a continuous electronic engineering development and sovereignty. Anecdotal evidence of a working place, random pieces of a digital puzzle, unfinished parts of another system are all redefined in a new treaty. The image suggests an external chaotic environment and the internal state of the modern workman.

Vangelis Savvas caustically comments on the greed of big companies worldwide for uninterrupted growth of their profits which is achieved through the continuous effort for work automation and reduction of labour costs. With his sculptures “Emblem of loss” he refers to the sacrifice of the worker in the foundations of a new social structure built with an armour of gold.


Η σύγχρονη ζωή χαρακτηρίζεται από την χρήση μηχανημάτων, υπολογιστών και γενικότερα τεχνολογίας, που έχει επικρατήσει σχεδόν σε όλους τους τομείς της. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα αν είναι πιθανό να έρθει μια εποχή όπου οι μηχανές θα αντικαταστήσουν τον άνθρωπο ή αν θα προκύψει η ανάγκη ενός κατάλληλου συνδυασμού ανθρώπινης και τεχνητής νοημοσύνης. Το δίλημμα «άνθρωποι ή μηχανές» αποτελεί θέμα συζήτησης εδώ και πολλά χρόνια, ήδη από τη δημιουργία του τεστ του Τούρινγκ τη δεκαετία του ’50, μέχρι τον HAL στην ταινία «2001:Οδύσσεια του διαστήματος», αλλά και την κυριαρχία των μηχανών στην ταινία «Εγώ, το Ρομπότ».

Ο εικοστός αιώνας ήταν η εποχή της επιστήμης και των μηχανών. Μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση, ο άνθρωπος χρησιμοποιεί καθημερινά πλήθος μηχανών. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι με τη βοήθεια της επιστήμης και της τεχνολογίας ο άνθρωπος κυριάρχησε πάνω στον χρόνο και τον χώρο. Οι μηχανές έκαναν τη ζωή πιο εύκολη και παρείχαν άνεση και ξεκούραση στον άνθρωπο, καθώς και αμέτρητες νέες δυνατότητες. Όλες σχεδόν οι ανθρώπινες δραστηριότητες υποβοηθούνται ή βελτιώνονται από μηχανές.

Ο βαθμός στον οποίο η σύγχρονη ζωή βασίζεται στις μηχανές οδήγησε στην άποψη ότι οι άνθρωποι μπορεί, ουσιαστικά, να έχουν γίνει σκλάβοι των μηχανών που χρειάζονται, ξεχνώντας τις πνευματικές πτυχές της ζωής και τα ηθικά ζητήματα που προκύπτουν. Με τη συνεχή χρήση μηχανών έμαθαν να βασίζονται πάνω τους και περιόρισαν την ύπαρξή τους στα στενά όρια ενός ανιαρού και υλιστικού κόσμου. Έγιναν σχεδόν ανάπηροι επειδή ξέχασαν πώς να χρησιμοποιούν το σώμα τους για να δουλεύουν. Η κατάσταση αυτή συχνά περιγράφεται ως ένα είδος απειλής, ένας εφιάλτης για την ανθρωπότητα. Η προσπάθεια να αναπτυχθούν αντίγραφα εργατών-ρομπότ μπορεί τελικά να αποβεί αρνητική για την ανθρωπότητα και να οδηγήσει σε εξάλειψη της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασης, οδηγώντας σε μια μεγάλη αμαρτία (Sin).

Σε παρόμοιο κλίμα, πολλοί διαβλέπουν ότι μέχρι τα τέλη του αιώνα μας όσοι ασχολούνται με χειρωνακτικές εργασίες, όσοι παρέχουν υπηρεσίες, ακόμα και οι οδηγοί φορτηγών ενδέχεται να έχουν αντικατασταθεί από εξαιρετικά αποτελεσματικά ρομπότ. Μια που αυτές οι ‘μηχανές’ δεν θα έχουν σωματικές ανάγκες και θα λειτουργούν χωρίς να χρειάζονται φαγητό ή ύπνο, οι άνθρωποι θα λειτουργούν πια μόνο ως σχεδιαστές και εντολείς, αφού αν συμπεριληφθούν στην καθαυτό εργασία θα μειώνεται η παραγωγικότητα. Η συνεισφορά των ανθρώπων θα αντικαθίσταται σταδιακά καθώς οι μηχανές θα αναλάβουν όλες τις χειρωνακτικές εργασίες. Στα χέρια των ανθρώπων θα παραμείνουν οι τομείς εκείνοι όπου είναι απαραίτητη η δημιουργικότητα και η λήψη αποφάσεων που απαιτεί πολύπλοκες νοητικές λειτουργίες. Η τεχνητή νοημοσύνη εξελίσσεται καθημερινά και επιταχύνει τις αλλαγές αυτές στον τομέα της εργασίας.

Είναι λοιπόν μια εξαιρετικά κατάλληλη στιγμή για να φέρουμε στο προσκήνιο αυτά τα νέα δεδομένα και να θίξουμε το ζήτημα της ηθικής στην ψηφιακή εποχή, καθώς και να αρχίσουμε ένα διάλογο γύρω από το ηθικό πλαίσιο που είναι απαραίτητο για να κατευθύνει την εξέλιξη της ψηφιακής ζωής. Είναι αναγκαίο να κάνουμε ορατή τη μοναδικότητά μας ως ανθρώπινα όντα και τη διαφοροποίησή μας από τις ταχύτατα εξελισσόμενες ρομποτικές εκδοχές των εργαζομένων.

Ασκώντας μια ανθρωπιστική κριτική Σωκρατικού τύπου στις ManSins (οι μηχανές, machines, επαναπροσδιορίζονται ως ανθρώπινες αμαρτίες, man-sins), οι οποίες διαμορφώνουν τον κόσμο μας από την αρχή, οι τέσσερις καλλιτέχνες της παρούσας ομάδας επιχειρούν να απαντήσουν σε μια σειρά κρίσιμων ερωτημάτων, όπως είναι τα ακόλουθα:
i) Τεχνολογία και ανθρωπότητα: πώς θα εξελιχθεί ο πιθανώς σημαντικότερος διάλογος που έχουν κάνει οι άνθρωποι μέχρι σήμερα;
ii) Θα αποποιηθούμε σημαντικά κομμάτια της ζωής μας αναθέτοντάς τα στις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας ή θα διεκδικήσουμε την αυτονομία μας και θα απαιτήσουμε μια ισορροπία μεταξύ τεχνολογίας και ανθρωπιάς;
iii) Πώς θα διατηρήσουμε την ανθρωπιά μας σε έναν κόσμο που εξελίσσεται με μεγάλη ταχύτητα και αρχίζει να μοιάζει με ταινία επιστημονικής φαντασίας, όπου όλοι είναι εθισμένοι σε ψηφιακές εφαρμογές και ηλεκτρονικές μορφές;

Ο Ηλίας Βασιλός, με τους πίνακές του (λάδι σε καμβά), συνθέτει με σχολαστικότητα γεωμετρικά σχήματα και γραμμές χρησιμοποιώντας την τεχνική του μασκαρίσματος και δημιουργεί χρωματικά πλέγματα και επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Με τον τρόπο αυτό σχεδιάζει ένα σύστημα που παρουσιάζει έννοιες όπως ο χώρος, ο χρόνος, η συνέχεια και η ασυνέχεια, όλες στενά συνδεδεμένες με μορφές σχεδιασμένες μηχανικά, συνεχείς ή διακεκομμένες, που συλλαμβάνουν στιγμές ενός ψηφιακού κόσμου. Στο έργο του εξερευνά τη μεθοδολογία του σχεδίου αλλά ενεργεί με το ένστικτο στην ανάμειξη των χρωμάτων και επιχειρεί να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ενός κόσμου που διακατέχεται ολοκληρωτικά από την τεχνολογία.

Ο Χριστόφορος Δουλγέρης φωτογραφίζει μηχανές που βρίσκονται εκτός λειτουργίας και ο πρακτικός τους ρόλος έχει αντικατασταθεί, κατά κάποιο τρόπο, με αυτόν της αυτοπροβολής. Έχοντας απομακρυνθεί από την αλυσίδα παραγωγής, οι μηχανές αυτές παρουσιάζονται σε έναν ρόλο αυτόνομο, πρωταγωνιστικό, καθώς τοποθετούνται στο βάθρο για πρώτη φορά και σκηνοθετούνται από τον φωτογράφο ανάμεσα σε φθαρτά υλικά στον χώρο που τις φιλοξενεί. Ο φωτογράφος εξερευνά την έννοια του χρόνου που φέρνει τις μηχανές ξανά στο προσκήνιο και επεκτείνει τη λειτουργία τους. Οι όγκοι και τα μηχανικά μέρη αναμορφώνονται και εξυψώνονται σε μνημεία. Από τη μια πλευρά, τα μνημεία αυτά συνδέονται με το παρελθόν της ανθρώπινης ζωής και εμπειρίας και από την άλλη μαρτυρούν την ανθρώπινη ικανότητα για δημιουργία. Στην πάλη της τέχνης για δημιουργία ο ρόλος του ανθρώπου είναι αναμφίβολα καθοριστικός, όπως και των μηχανών που μεταλλάσσονται, εξελίσσονται και τελικά παύουν να υπάρχουν, υποκύπτοντας στις τεχνολογικές απαιτήσεις. Όπως και οι άνθρωποι, οι μηχανές αυτές αποτελούν τμήμα της ιστορίας της κοινωνικής πραγματικότητας.

Ο Αντώνης Καπνίσης, με τους πίνακές του (λάδι σε καμβά), επιχειρεί να μεταδώσει την αίσθηση μιας ατέρμονης πορείας, ενός ατελείωτου ταξιδιού, να επικοινωνήσει την αδυναμία ανάκλησης, να εξερευνήσει τα όρια του ελέγχου της ανθρώπινης ύπαρξης, της αναζήτησης αλλά και της αγνόησης των κανόνων, ζώντας σε διαρκή σύγκρουση και αντιμετωπίζοντας την πρόκληση της συνεχούς ανάπτυξης και κυριαρχίας της ηλεκτρονικής μηχανικής. Ανεκδοτολογικές αποδείξεις από ένα χώρο εργασίας, τυχαία κομμάτια ενός ψηφιακού πάζλ, ανολοκλήρωτα τμήματα κάποιου άλλου συστήματος, όλα επαναπροσδιορίζονται σε μια νέα συνθήκη. Η εικόνα υποδηλώνει ένα εξωτερικό χαοτικό περιβάλλον και την εσωτερική κατάσταση του σύγχρονου εργάτη.

Ο Βαγγέλης Σάββας σχολιάζει με καυστική διάθεση την απληστία των μεγάλων εταιρειών παγκοσμίως, καθώς προσπαθούν να αυξάνουν αδιάκοπα τα κέρδη τους μέσα από την αυτοματοποίηση της εργασίας και τη μείωση του εργατικού κόστους. Με τα γλυπτά του «Emblem of loss» αναφέρεται στη θυσία των εργατών στον βωμό μιας νέας κοινωνικής δομής που χτίζεται με χρυσή πανοπλία.

Read More
PREVIEW: 25 January 2017 20:00 pm



Christophoros Doulgeris - Ilias Vasilos - Savvas Vangelis - Antonis Kapnisis